Samolot został opracowany i jest produkowany przez zakłady lotnicze PZL-Mielec na podstawie licencji amerykańskiej firmy Rockwell na samolot S-2R Thrush Commander napędzanego pamiętajacymi czasy II wojny światowej silnikami Pratt & Whitney R-1340 Wasp. Ze starego Ayres-Rockwell Trush Commnadera w Dromaderze znajdziemy jednak jedynie fragmenty (strukturalne) konstrukcji kadłuba i skrzydeł, inżynierowie pod kierunkiem mgr inż. Józefa Olesiaka uznali jednak, że na bazie tego silnika można zbudować maszynę o 40% cieższą.

PZL M28 Skytruck

Curtiss JN-4 Jenny to jeden z najsłynniejszych samolotów I wojny światowej. Ten dwumiejscowy dwupłatowiec wyposażony w sterownice w obu kabinach był szeroko stosowany w siłach powietrznych USA i Kanady jako samolot szkolno-treningowy. Do zakończeniu I wojny światowej zbudowano ponad 6000 egzemplarzy tego niewątpliwie najpopularniejszego samolotu szkolnego tamtych czasów, wyszkoliło się na nich prawie 95% pilotów sił lotniczych Stanów Zjednoczonych i Kanady. Po zakończeniu wojny większość maszyn sprzedano użytkownikom cywilny. "Jenny" w cywilu stała się popularną "dziewczyną do wszystkiego" - służyła jako samolot pasażerski, kurierski, do przewozu poczty a nawet rolnicze. Wiele JN-4 latało w latających cyrkach kręcąc akrobacje lub też pozorując walki powietrzne. Do ich specjalności należały również popisy cyrkowe z udziałem pierwszych kaskaderów polegające na przykład na spacerach po płatach. Najsłynniejszym chyba "numerem" był mecz tenisa rozgrywany na górnym płacie Curtissa JN-4 na wysokości 500 metrów.

PZL M26 Iskierka to samolot szkolny nowej generacji o napędzie tłokowym. Projekt samolotu został opracowany w zakładach PZL WSK-Mielec w 1981 roku. W jego konstrukcji użyto elementów z samolotu PZL M-20 Mewa (skrzydła, usterzenie, podwozie, elementy awioniki pokładowej). Przyrządy pilotażowe umożliwiają użytkowanie w lotach VFR (z widocznością ziemi) i IFR (według przyrządów), z wyłączeniem warunków oblodzenia, w kategorii ogólnoużytkowej i akrobacyjnej.

PZL TS-11 Iskra pierwszym użytkowym samolotem odrzutowym skonstruowanym od podstaw i zbudowanym w Polsce, równoczesne jest to pierwszy budowany w kraju seryjnie samolot szkolno-bojowy napędzany silnikiem odrzutowym.

Prace projektowe rozpoczęły się w roku 1957, prowadził je zespół konstruktorów Instytutu Lotnictwa kierowany przez inż. Tadeusza Sołtyka. W rok później w zakładach WSK Okęcie rozpoczęto budowę czterech prototypów. Jako pierwszy wzniósł się w powietrze w dniu 5 lutego 1960 roku pilotowany przez pilota doświadczalnego IL inż. Andrzeja Abłamowicza nieuzbrojony prototyp nr 02 prototyp z silnikiem Rolls-Royce Viper 8 o ciągu 7,80 kN (795 kG). Kolejne dwa prototypy 03 i 04 zostały oblatane w marcu i lipcu 1961. Od pierwszej wersji różniły się silnikami PZL WSK-Rzeszów HO-10 o ciągu 7,84 kN (800 kG) oraz zamontowanym już uzbrojeniem (działko kal. 23 mm). Loty doświadczalne wykazały, że samolot jest łatwy i poprawny w pilotażu oraz na ziemi.

Samolot wielozadaniowy, skonstruowany w ZSRR, zaostał oblatany w roku 1947. Górnopłat zastrzałowy konstrukcji metalowej, z kadłubem krytym płótnem. Pierwsza wersja Jak-12 napędzana była silnikiem M-11FR o mocy 160 KM (produkowany później na licencji w WSK-Rzeszów). W roku 1955 opracowano wersję Jak-12M napędzaną silnikiem WSK-Kalisz AI-14 o mocy 260 KM. W roku 1957 powstał model Jak-12A o zmienionym kształcie skrzydeł, charakteryzującą się znacznie lepszymi osiągami.

W 1933 roku w nowo założonej przez Carla Bückera, niemieckiej wytwórni lotniczej Bücker-Flugzeugbau GmbH jej główny konstruktor Anders Anderson opracował samolot szkolno-akrobacyjny przystosowany do szkolenia podstawowego pilotów, który oznaczono jako Bücker Bü 131 Jungmann. Oblotu prototypu samolotu dokonano w dniu 27 kwietnia 1934 roku. Bücker Bü 131 Jungmann zapoczątkował serię niezwykle udanych konstrukcji; Bücker Bü 133 Jungmeister z roku 1936 i Bücker Bü 181 Bestmann z roku 1939.

L-13 Blaník został zaprojektowany przez Karela Dlouhý'go w 1956 roku, w oparciu o doświadczenia z budowy pierwszego czeskiego szybowca znanego pod nazwą Laminar. L-13 został zbudowany z myślą o praktycznym szkoleniu pilotów szybowcowych oraz ćwiczeniu akrobacji szybowcowych. Koncepcja tego nowoczesnego wówczas szybowca została oparta na sprawdzonych rozwiązaniach: metalowej konstrukcji, profilach NACA oraz innych elementach zaczerpniętych głównie z radzieckiego przemysłu lotniczego.

MDM-1 FOX jest pierwszym na świecie dwumiejscowym szybowcem dopuszczonym do pełnej akrobacji. Został zaprojektowany z wykorzystaniem doswiadczeń zdobytych przy projektowaniu szybowców Kobuz, Jantar i Swift S-1 przez zespół projektantów pod kierunkiem Edwarda Margańskiego. Koncepcja tego szybowca powstała już w roku 1988, prace projektowe rozpoczęto dwa lata później, a prototyp oblatano 9 lipca 1993 roku. Specjalnie dla wielokrotnego Mistrza Świata w Akrobacji Szybowcowej - Jerzego Makuli, na jego własne życzenie, powstała wersja jednomiejscowa, znana jako Solo-Fox.

SZD-50 "Dromader" - dwumiejscowy szybowiec szkolno-treningowy został zaprojektowany przez inż. Adama Meusa (konstruktor Bociana) oraz inż. J. Szuberta w 1976 roku. Dromader był przewidziany do zastąpienia szybowców Czapla i Bocian i miała zapewnić aeroklubom krajowym nowoczesny sprzęt do szkolenia podstawowego i treningu prowadzonego metodą dwusterową. Wyszkolenie na tym szybowcu miało umożliwić również bezpośrednie laszowanie się pilotów na nowoczesne szybowce treningowo-wyczynowe ponieważ w tym czasie w szybownictwie światowym odczuwano brak nowoczesnego laminatowego szybowca szkolnego.

SZD-54 Perkoz skonstruowany przez zespół pod kierunkiem mgr. inż. Adama Meusa jest dwumiejscowym szybowcem szkolno-treningowym, przeznaczonym do szkolenia podstawowego, treningu i nauki pełnej akrobacji.

SZD-56-2 "Diana - 2" jest kontynuacją sprawdzonego szybowca SZD-56-1 Diana konstrukcji Bogumiła Beresia. Przy projektowaniu szybowca przejętych zostało wiele oryginalnych rozwiązań konstrukcyjnych zastosowanych w pierwowzorze, dały one duży handicap szybowcowi w stosunku do innych współczesnych konstrukcji.

Szybowiec konstrukcji niemieckiej firmy Schempp-Hirth Gmbh o nazwie Ventus 2cT jest obecnie uważany za jeden z najlepszych na świecie w klasie 18-metrowej. Zmieniając końcówki skrzydeł, można zredukować jego rozpiętość do 15 metrów uzyskując bardzo dobry szybowiec klasy klubowej. Ventus 2cT wyposażony jest w silnik Solo Type 2350 o mocy 15.3 kW wysuwany z kadłuba, umożliwiający powrót do lotniska w przypadku zaniku noszeń.

Eurocopter Colibri (oznaczony jako EC-120B) to lekki jednosilnikowy śmigłowiec dyspozycyjny produkowany przez konsorcjum Eurocopter. Konstrukcja kabiny, zapewniająca doskonałą widoczność czyni go maszyną doskonałą do wielu zastosowań, takich jak: przewóz osób, szkolenie pilotów, służba pościgowo-patrolowa w służbach publicznych (policja, straż pożarna, straż graniczna, SAR, ratownictwo górskie), transport biznesowy itp.