Samolot został opracowany i jest produkowany przez zakłady lotnicze PZL-Mielec na podstawie licencji amerykańskiej firmy Rockwell na samolot S-2R Thrush Commander napędzanego pamiętajacymi czasy II wojny światowej silnikami Pratt & Whitney R-1340 Wasp. Ze starego Ayres-Rockwell Trush Commnadera w Dromaderze znajdziemy jednak jedynie fragmenty (strukturalne) konstrukcji kadłuba i skrzydeł, inżynierowie pod kierunkiem mgr inż. Józefa Olesiaka uznali jednak, że na bazie tego silnika można zbudować maszynę o 40% cieższą.

W roku 1974 rozpoczęły się prace projektowe nad nową konstrucją oznaczoną M-18 Dromader. W płatowcu który mimo wszystko składał się z gotowych podzespołów płatowca S2-R, przeprojektowany został kadłub, część skrzydła, zbiorniki i podwozie, zasadnicza modyfikacja polegała na zamianie silnika na PZL-Kalisz ASz-62IR z specjalnie zmodyfikowanym śmigłem (stosowanym również do tego silnika na samolocie An-2) PZL-Warszawa AW-2-30.

Pierwsze wersje Dromadera miały niedużą stateczność podłużną, co w połączeniu z niezbyt dobrą sterownością sprawiało, że samolot nie był łatwy w pilotażu i wymagał od pilota precyzyjnego sterowania zwłaszcza podczas startu i lądowania. W późniejszych wersjach poprawiono usterzenie poziome uzyskując poprawę stateczności podłużnej i sterowności podłużnej. Pilotaż wymaga jednak nadal wzmożonej uwagi pilota, szczególnie w przypadku maszyny w pełni obciążonej oraz podczas podejścia do źródła ognia przy gaszeniu pożarów lasów.

Dromader przeznaczony jest głównie do agrolotniczej obróbki dużych areałów rolniczych (opryski/opylanie upraw i nawożenie) oraz gaszenia pożarów lasów, zarośli i upraw. Samolot wykazuje niezwykle wysoką produktywność i niski koszt obróbki w przeliczeniu na jednostkę powierzchni.

Samolot PZL M18 Dromader został zaprojektowany i zbudowany zgodnie z wymogami przepisów FAR-23, uzyskał oprócz polskiego Świadectwa Typu podobne certyfikaty wydane przez 15 zagranicznych organów nadzoru, w tym: USA (FAA), kanadyjski, francuski, hiszpański, włoski, brazylijski. Do chwili obecnej zostało wykonanych 740 samolotów M18, sprzedanych do 24 krajów świata. Ponad 200 samolotów M18 znajduje się w eksploatacji w USA.

Opis konstrukcji*

Samolot rolniczy i do gaszenia pożarów. Jednosilnikowy dolnopłat o konstrukcji całkowicie metalowej, z 3-kołowym stałym podwoziem z kółkiem ogonowym i zbiornikiem chemikaliów umieszczonym przed kabiną pilota. Samolot skonstruowano dla zapewnienia możliwości eksploatacji z nieutwardzonych pasów o współczynniku wytrzymałości gruntu => 3.5 kG/cm². Załoga 1 osobowa (pilot), z możliwością przewozu 1 osoby personelu obsługi naziemnej.

Kadłub: metalowy, pokryty lekkimi stopami.

Skrzydła: metalowe, pokryte lekkimi stopami.

Silnik: PZL-Kalisz ASz-62IR

Śmigło: czterołopatowe, matalowe - PZL-Warszawa AW-2-30

Dane techniczne*

wymiary:

• rozpiętość: 17.70 m
• długość: 9.47 m
• wysokość: 3.70 m

osiągi:

• prędkość maksymalna: 256 km/h
• prędkość eksploatacyjna: 170 do 200 km/h
• prędkość wznoszenia: 6.5 m/s
• zasięg: 1000 km
• długość rozbiegu (masa startowa 4200/5300 kg): 190 m / 350 m

ciężar:

• masa własna: 2710 kg
• maksymalna masa startowa: 4200 kg
• maksymalna masa ładunku handlowego: 2200 kg
• wersja przeciążona z całkowitą masą maksymalną: 5300 kg (wg CAM 8)

inne:

• pojemność zbiornika chemikaliów: 2 500 l
• pojemność całkowita instalacji paliwowej: 726 l.

*na podstawie: PZL-Mielec